St. Yuri

Schitterend toch, die Olympische Spelen. Een spektakel waar zelfs de grootste sporthater niet omheen kan en waar je zelfs even goed voor gaat zitten. Ten eerste omdat er verder toch geen bal te zien is op TV. En verder omdat de Spelen vol zitten met drama. Fascinerend toch hoe het puikje van de sporters zich jarenlang opoffert om uiteindelijk te kunnen schitteren in soms slechts een paar seconden.

Alles voor goud. En hoezo, meedoen is belangrijker dan winnen? Alleen prestatie lijkt te tellen. En aan die prestaties zit een lekker bonus vastgeknoopt. Ohoh, die mooie Olympische gedachte weggevaagd voor wereldse roem. Ik weet ook niet of Paulus dat voor ogen had met preek over de volhouden op de wedren. Maar het is waar, wij immer ons onthaastende (blijven volhouden, mensen...) christenen kunnen misschien nog wat positiefs ontlenen aan de mentaliteit van de topsporters. Kunnen wij jarenlang alles opzij zetten voor dat ene moment van de Wederkomst? En dan te bedenken dat het elke dag al Koninkrijk op aarde is.... Maar misschien kunnen we ook troost vinden in de verliezers. Wat een drama's die gemiste plekken. Tranen! Daar kunnen we ons als eeuwig ploeterende zondaars vast aan optrekken. Steeds maar opnieuw proberen en, misschien, misschien gaat het ons ooit eens lukken. St. Juttemis? Daar kun je lang op wachten. Ik pleit voor nieuwe hoop in St Yuri.

Prikkel

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.