Het wordt lente!

Nou, we hebben onze portie zon in de eerste dagen van mei wel gehad. Heeeerlijk! Echt het gevoel van eindelijk, eindelijk, weg met die nattigheid. En inderdaad: alle treurigheid verdwijnt meteen als sneeuw voor de zon, we blaken van optimisme. Kom maar op met het leven, gooi het dak van de cabrio maar open, korte broeken aan, rokjesdag enz enz. Nou, als u hier niet vrolijk van wordt?

Of begint u toch maar te sippen dat u geen cabrio heeft? Maar het is waar, je leven kan zodanig in de knoop zitten dat je maar moeilijk de zon kunt zien. Dat je je geloof helemaal kwijt bent. Ik moet denken aan wat ds Arjan Pleyzier, de scriba van de PKN, hierover in een boekje heeft verteld. Hij vergelijkt het geloofsleven van een mens wel met de seizoenen. Vrij vertaald: In het voorjaar kun je je helemaal top voelen, je bent jong en je wilt wat, je bent de speelse jongere die volop experimenteert. In de zomer sta je volop in bloei en kun je alles aan. Alles lijkt te lukken. Maar ja, dan wordt het herfst en beginnen niet alleen je haren uit te vallen, maar komt er ook een zekere rijpheid en mildheid. Niet alles lijkt zo geweldig te zijn als je had gedacht, je begint met terug te kijken. En dan komt de winter, nee, niet zo'n Hollandse kwakkelwinter, maar echt zo'n stevige gure sneeuwstorm met een dikke laag ijs. Alsof je er nooit doorheen lijkt te komen. Juist die winter lijkt zo eindeloos lang te duren voor wie het moeilijk heeft. Eén troost: we hebben de zekerheid dat het ooit weer lente wordt. Ooit. Al overzien we het zelf niet, er kómt een nieuwe lente. Stil maar, wacht maar, alles wordt nieuw... Nou? Denk daar maar eens aan bij die eerste stralen. Heeeeerlijk.

Prikkel

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.