Platzak

Geweldig toch die techniek van tegenwoordig. Je hebt bijna nergens meer geld voor nodig. Alles kan gewoon met je pasje. Handig toch? Geen gedoe meer met een veel te dikke portemonnee die uitpuilt in je broekzak, gewoon hup pasje. Parkeren? Pasje, klaar. Geen winkel of restaurant of je kunt er pinnen of nog makkelijker: even aantikken en wegwezen. Leve de techniek. Zelfs een reep chocola uit de snoepautomaat gaat hup - nou ja hup, het duurt een kwartier voordat je de gebruiksaanwijzing hebt uitgevonden - maar toch: hup.

Kortom, overal hup met je pasje. Winkels, automaten, de kerk... Fout. NiƩt de kerk. En dan gebeurt het: Zondag. Portemonnee leeg. Bonnetjes niet geregeld. Dom, dom. Maar ja. Uitgebreid foeteren op die grrr kerk dat ze ook maar eens met de tijd mee moeten gaan... het helpt niet. De tijd tikt door en de kerk roept.

Dus zit je de hele dienst met angst en beven te wachten op het moment dat ze verschijnen: de zakken. De hele verkondiging lang - 'Het is beter te geven dan te ontvangen' - nadert het moment: 'Uw gaven van vanmorgen zijn week bestemd voor...' ja,ja. Nu kun je dus heel stiekem een knoop van je vest rukken en die diep in de zak deponeren. Of je doet de Hans Klok truc: gesloten hand in de zak en subtiel terughalen. Of je kijkt buurman met een grote grijns aan laat jouw beurt voorbij gaan. Wil de echte christen nu opstaan? Maar dan ben je er nog niet. Want na de zegen - Amen - is ook nog zoiets als de uitgangscollecte. Help. Wat te doen? Vrolijk keuvelend met je buurvrouw achteloos langs de collectant lopen? Opbiechten dat je gaat overmaken? Of toch maar net je neus snuiten op het moment supreme? 'Gezondheid!' De opmerking van de collectant klonk net iets te nadrukkelijk.


Prikkel

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.