Buurman Bolderbast

Als christenmens ben ik dol op verzoening. Maar heimelijk - ja, ik beken het -  ben ik eigenlijk een beetje dol op ruzie. Dat wil zeggen, lekker ruzie kijken. En dus ben ik fan van De Rijdende Rechter. Afgelopen keer was het weer zover. Twee brave christenstellen uit het ooooosten van het land die elkaar de tent uitvochten. Buurman had last van de kabel van zijn naaste en bliefde die niet. Knip! Daar ging de kabel. En ook de leilinde ging eraan, evenals de conifeer in de voortuin. Maar de ander moest zijn inventaris aan de muur van buurman verwijderen en dat duurde te lang. Dus toen kwam buurman met een grote paal en sloeg gevoeglijk alle rustieke pannen en potjes aan gort. Afijn, camera's geïnstalleerd, een klap op de bek en het eens zo vredige burenbestaan was voorgoed verleden tijd...

Het leek wel heel erg op een strip van Donald Duck en buurman Bolderbast. Maar nee. Christenmensen! De cameraman van de Rijdende Rechter genoot zichtbaar intens van het portret van buurvrouw op de bank met de opengeslagen bijbel op de achtergrond. En nee, de buren komen niet meer bij elkaar in de kerk. Hoe treurig kan het leven zijn. Waar gáát dit over?? Zo riepen familieleden vertwijfeld uit. Maar de Rijdende Rechter deed conform opdracht uitspraak. Alles geheel volgens de wet netjes geregeld. En na afloop zei de nog steeds boze buurman: 'Mooi. Dan gaan we nu meteen naar huis'. En hij liep pardoes het beeld uit; het gekraai van de cameraman was bijna hoorbaar. Verzoening, verzoening, och lieve mensen, hoe moeilijk.

En ineens, ineens kreeg ik héél veel ontzag voor onze Hemelse Rechter.