Klare taal

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Om maar eens een open deur in te trappen. Want als rechtgeaarde vrome kerkmensen zult u zich vast wel eens hebben afgevraagd wat een rare club mensen wij christenen met elkaar vormen. Kom je op zondag bij elkaar in de kerk terwijl je buurman in de sportschool zit en dan zingen we met elkaar over goedertierenheid en horen we teksten over zonde en genade. En de dominee doet vreselijk z'n best om daar een aansprekend verhaal van te maken.

Dat lukt kennelijk goed want veel mensen komen elke week weer terug. Maar voor hetzelfde geld zit je in de sportschool en ben je bezig je lijf tot een zuivere tempel te pimpen en kun je straks weer de kinderen gestresst van de kliederkerk halen. Afijn, momenten genoeg om jezelf af te vragen wat een mens te zoeken heeft bij de club van Jezus. Of eerbiediger: bij de gemeente des Heren.

En dan, dan lees ik zomaar ineens een verhaal over Claartje. Typisch voorbeeld van een hoogopgeleide vrouw met druk, druk, druk bestaan. Ze had helemaal niks met de kerk. Had. Want langzaam maar zeker kwamen de vragen naar het waarom, het waarvoor. Naar betekenis en bezieling. Ze raakte het spoor bijster en kwam in een woestijn terecht. Ze trouwde in die tijd met iemand van katholieke huize en kwam zo in contact met een priester. En stukje bij beetje raakte ze onder de indruk van de pracht van het gebouw, van de mystiek, van de antwoorden die ze kreeg. En ze ging weer studeren om nog meer te ontdekken. Ze ontdekte de pracht van de bijbelverhalen en vond de waarde van de gemeenschap. Ze ontdekte dat haar worsteling in feite de worsteling van ons allemaal is. En dan is in je eentje worstelen wel heel eenzaam...

Jaren later werd Claartje predikant in Amsterdam. En nu is ze Theoloog des Vaderlands. Goed gedaan, God. Ondoorgrondelijk.