40 dagen zonder...

We leven nu in de vastentijd. Anderen spreken over de lijdenstijd en om de een of andere reden zijn er theologen die die term niks vinden en dan hebben ze het over de 40-dagentijd. Boeien. Het schijnt de bedoeling te zijn dat je je bezint deze dagen in de aanloop naar Pasen. Schijnt, want een echte traditie van 'afzien van' is er geloof ik niet echt in de PKN. Jazeker, ik heb gehoord van predikanten die hun chocoladekoekje voortaan braaf inruilen voor een mariakaakje bij de thee. Respect!

Nee, dan heb ik toch wel waardering voor onze die-hard moslimbroeders die de Ramadan - laten we zeggen - er stevig hebben in geramd. Afzien dus van dingen die het leven aangenaam maken om je te bezinnen op weg naar Pasen. Wel, laten we eens beginnen met afzien van deze column. Dart scheelt me een hoop werk en kan ik lekker achterover leunen en me bezinnen. Bovendien neem ik meteen een hoop lezers mee in het gemis van enige luchtigheid. Ja, het wordt lijden, lieve mensen. Want misschien moeten we ook maar afzien van mooie gezangen die schoonheid brengen in het leven. Laten we stil zijn, is tenslotte het devies. Probleem: er zijn ook mensen die dat helemaal niet erg vinden. Trouwens, de Paulus gaat binnenkort ook afzien van de predikant dus dat loopt keurig volgens schema. Eigenlijk kun je zeggen: laten we gewoon eens 40 dagen thuis blijven. Geen kerk. Geen bijbel open, geen gebed. Stilte.

Voorwaar ik zeg u: dat gaat u niet lukken. En da's maar goed ook.