Vreesboek

Tja, iets zegt me dat ik iets moet gaan zeggen over Facebook. Maar ik heb daar wat aarzelingen bij. Sterker, ik vrees met grote vreze. Want het Grote Blauwe Monster onthoudt straks elke letter en elke pixel die ik erover schrijf. En deleten heeft echt geen zin. Het staat er tot je dood aan toe en het zou zomaar kunnen dat generaties na ons kunnen achterhalen wat er op deze dag in april om 22.31 u over het GBM werd gezegd. Niet dat ik dan nog interessant ben voor een advertentie. Nu ook niet, want de informatie is al minimaal. Ik ben een digitale asociale die liever gluurt dan een bijdrage levert aan het sociale netwerk. En lekker puh, de enge verhalen over alle doorverkoperij aan gegevens geven geen prikkel (om maar eens een woord te gebruiken) om daar nu eens hard verandering in aan te brengen.

Maar goed, als je alles bij elkaar optelt, is het erg dat GBM alles van je weet? Zolang het gaat over uit het raam vliegende katten en aanverwante zaken, niet nee. Maar misschien komen er straks wel verzekeringsmaatschappijen die een interessante ziekte bij jou ontdekken en dan besluiten dat de premie maar eens fors omhoog moet. Of je komt er niet meer in.

Vreesboek weet alles van je, kent jou als geen ander, is almachtig en zijn schepper Mark Z is buitengewoon barmhartig. Dankzij de miljarden van Facebook worden vele goede doelen ondersteund.

Dus laat ik maar zeggen dat heeeel veel mensen plezier beleven aan Vreesboek. En ze vreesden nog lang en gelukkig.