De Pausen en de Eijken

En er is weer mot bij de RK-broeders. Kardinaal Eijk heeft hard uitgehaald naar de paus, zo lees ik. De paus is, vrij vertaald, een beetje slappe hap in de ogen van Eijk. Ze moeten in Duitsland volgens de paus zelf maar een beetje uitzoeken hoe ze met elkaar verder willen als het gaat om de vraag of protestanten met katholieken communie mogen vieren. Hoho!! Waar moet dat heen met de kerk, kermt Eijk, als zelfs de paus niet vasthoudt aan de leer.... .

Nu, het hoort nu een beetje bij de kerk, zegt een kenner. De paus hoort bij de degenen die wat milder omgaan met de regels, en tegelijk heb je mensen nodig die de leer bewaken. Nou, nou, tut tut, gniffelen wij protestantse jongens en meisjes, die roomsen ook, hoezo roomser dan de paus?

Edoch, was er niet iets in de protestantse geschiedenis als Hoekse en Kabeljouwse twisten, iets over rekkelijken en preciezen? Euhhh, jaja, ga dat maar eens fijn googlen. En dan hebben we het niet eens over recentere kwesties als hervormden en gereformeerden, laat staan over doopkwesties met evangelische broeders. Nu wil het geval dat er in dit dorp een plannetje bestaat om gezellig samen te gaan met verschillende kerken. En nu heb ik zomaar ineens het gevoel dat leren van de geschiedenis niet onze sterkste kant is en dat, nou ja, de rekkelijken en de preciezen zich weer melden aan het front. De liedboekfanaten versus de opwekkingstrijders, de bijbelgetrouwen tegenover de alles-is-liefde aanhang, vasthouden aan wat je hebt of doorgaan op nieuwe wegen. Het gaat nog wat worden. Nou ja, we mogen het doen met dat ene zinnetje: De heer onze God is één. Tja. Er zijn meer wegen die leiden naar Rome.

Prikkel