Noord-Koreaans Koninkrijk

Je kunt er toch met de pet niet bij wat er nou allemaal gebeurt in de grote wereldpolitiek. De grootste aartsvijanden, VS en Noord-Korea sluiten elkaar in de armen. De 'seniele oude vent' en de 'kleine raketman' schudden elkaar dan toch de hand en over en weer klinken zoetgevooisde complimenten waar de suiker van afdruipt. De 'respectvolle' Kim zat aan tafel met het meest ongeleide projectiel ter wereld himself. Het kan verkeren. En de hele wereld zag het aan. Is dit dan het staaltje van 'Smeed zwaarden om tot ploegscharen?'

Je zou het wel zeggen. Is dit sturing van boven? Hmm. Ik aarzel toch een beetje. Want wat we zagen is een hele grote PR-show en echte harde afspraken ho maar. En als foute leiders ergens goed in zijn dan is het prachtige PR-shows optuigen, dat heeft het verleden keer op keer laten zien. Ze noemen het zelf historisch, en misschien is het dat ook wel op den duur, maar deskundigen blijven verdeeld. Hoe dan ook, de kans dat de paddenstoelen de komende tijd de lucht in stijgen is voorlopig een stuk kleiner.

Welja, laten we eens gek doen en doordromen. Want stel dat het ondenkbare inderdaad gebeurt en alle kernraketten verdwijnen, de Noord-Koreaanse economie bloeit als nooit tevoren en op elke hoek van Pjong Yang verrijst een MacDonalds waar alle ex-gevangenen een baan vinden. Nou? Is dan het Koninkrijk op aarde gevestigd? En ik zeg u: dat is een klein beetje wat we doen in de kerk. Dromen van een betere wereld, leven van de hoop. Laten we ons dan maar verwonderen, ons verbazen. Jammer voor Trump: de bijbel is klaar, er komt geen hoofdstuk meer bij.