• Meditatie

Ten derden dage wederom opgestaan

Er zijn in de loop der eeuwen die aan onze aarde voorbij zijn gegaan miljarden mensen geboren en miljarden gestorven. Het overgrote deel daarvan is voorgoed vergeten. Slechts enkele mensen kennen we nog omdat ze een bijzonder leven hebben geleid, of omdat ze gewoon onvergetelijk zijn, de enige remedie tegen de tijd. Die mensen bestaan nog in onze herinnering, verhalen, schilderijen, jaartallen en foto’s. De stem van Martin Luther King zal op aarde nooit meer vergeten worden omdat in zijn stem recht en liefde adem hadden gevonden, maar ook de stem van Adolf Hitler zal blijven klinken en zijn schreeuwen zal ons trommelvlies blijven beschadigen vanuit ons goed geconserveerde historische archief. Goeden en kwaden ontspringen soms de tijd. Zij worden geregistreerd naar hun geboortejaar en hun sterfjaar, schijnbaar toevallige jaartallen, volgnummers in de tijdsorde.

Maar één mens op deze wereld sneed zo door de wereldgeschiedenis heen, dat zijn komst de wereldjaarteller op nul zette. De wereld was, toen hij kwam, zo oud als de wereld, maar ze begon op nieuw. Zijn naam is bekend, hij heette Jezus. Hij leek meer op ons, dan wij op hem, Hij was mens en zoon van God. In onze geloofsbelijdenis wordt zijn opzienbarende en wonderlijke leven in telegramstijl samengevat: ‘die ontvangen is van de heilige Geest, geboren uit de maagd Maria, die geleden heeft onder Pontius Pilatus, is gekruisigd, gestorven en begraven, nedergedaald ter helle; ten derden dage wederom opgestaan van de doden'.

Drieëndertig jaar samengebald in een paar woorden. Nog altijd zitten we onbeweeglijk, als we deze woorden horen:'is gekruisigd'. Door velen van ons wordt ook onvoorstelbaar geleden, maar de vraag waarom Jezus heeft geleden, waarom hij heeft willen lijden, waartoe zijn lijden diende en nog steeds dient, daarover praten wij nog steeds, ruim tweeduizend jaar nadat het is volbracht. In onze huizen en onze kerken.

Wij weten ook wel antwoorden. Wij weten ook wel dat daar hoog boven de aarde in dat kruispunt van de geschiedenis iets beklonken is tussen de Vader en de Zoon, iets dat op een onnaspeurlijke wijze te maken heeft met ons heil. Wij weten ook wel, dat zijn opstanding te maken heeft met onze dood, dat ons leven, nadat wij ons eindjaartal bereikt hebben, niet zoekt raakt in de eeuwigheid.

Maar soms weten we niets, lijkt het zo lang geleden, zo ver weg, zo buiten ons bevattingsvermogen. Hoe kan iemand uit liefde, zo lijden voor anderen? Onbegrijpelijk!

Toch blijven we kijken naar dat kruis, naar dat lege graf ook al gaat het ons verstand te boven.

Zijn lijden en zijn opstanding blijven onderwerp van gesprek. Wij zijn nog steeds onderweg, met Hem. Wij zullen dat lijden en die opstanding nooit vergeten. Wij begrijpen nog steeds niets van die onbegrijpelijke liefde. Maar wij aanvaarden dankbaar dit offer. Op een afstand van meer dan tweeduizend jaar van zijn kruis en opstanding verwijderd, proberen wij mensen onderweg naar ons levenseinde, een antwoord te vinden op die vraag.

Jezus, onze Heer en Heiland, heeft ons gered van de dood. Over hem willen wij spreken, over hem willen wij zingen, tot hem richten wij ons, met onze vragen. En we krijgen het antwoord van Hem: Want nu de Heer is opgestaan, nu breekt het nieuwe leven aan!

Het is voor eeuwig Pasen!

Rineke van Pijpen