• Meditatie

En God zei

de rivier stroomt blind door dichte mist
een wolk slaat een andere totdat die bloedt
omdat iedere wolk de zon het eerst wil zien...

De oude dame, ergens diep in een metro-schuil-station van een stad in de Oekraïne, ging er voor staan, rechtte haar rug en gezicht en met woorden die ik niet verstond, sprak ze de universele taal van de hoop.

De rivier stroomt blind door dichte mist.
Zelfs als je niets meer ziet, is er een route richting een nieuwe horizon.
Haar gedicht opende een werkelijkheid, die verder reikt dan wat voor ogen is.

De optimist zegt 'op-die-mist'.
De pessimist antwoordt 'pest-die-mist'.
De mens van hoop gelooft: het donker is niet het laatste.

De kunstenaar had een woord; terwijl iedereen sprakeloos toekijkt, geen woorden kan vinden, klinkt een stem; ... de rivier...

Er is een woord voor een werkelijkheid, die je niet zomaar ziet.
Dat is al van den beginne zo.
De Bijbel begint er mee, Genesis 1, het verhaal van onze wereld. Het is chaos, met die gevleugelde Hebreeuwse woorden 'tohoe wa bohoe-woest en leeg'.
Verschroeide aarde tot op de huidige dag.

...en God zei
Er is een woord, dat een weg opent.
Het is donker geweest, er heeft een kruis in de wereld gestaan, het kwaad is overwonnen. Toen het nog donkerder werd -de dood- heeft een stem geklonken: LEEF. Jezus werd opgewekt en stond op uit het graf.

Welke agressor ook denkt dat ie het voor het zeggen heeft, er is altijd een vrouw of man, jong of oud, die het waagt met een woord en de weg van de hoop gaat, het metrostation uit, het licht tegemoet!

En God zei, met die drie woordjes kunnen we de werkelijkheid aan!

Ds. Marius van Duijn

PS, ook over de tweede en derde regel is genoeg te zeggen.